Bonnie werd even stil. Toen stak ik uit en kneep in mijn hand.
“Nou, je slaapt vanavond niet op een veranda. Je blijft hier.’
“Ik wil geen problemen hebben...”
“Problemen? Schat, dit is het meest opwindende dat in deze straat is gebeurd sinds ik Mr. Mullins snijdt zijn heggen in luipaardboksers.”
Ik lachte, ondanks de steek in mijn borst.
Alleen illustratie | Bron: Pexels
Bonnie leunde achterover in haar stoel. “Dus... wat nu?”
“Ik wil niet vechten. Niet in de rechtbank. Niet bij Tom. Ik verlies gewoon... mijn kleinkinderen niet.’
“Dan vechten we niet hardop. We vechten slim.”
Ik keek uit haar keukenraam. De veranda van mijn huis was nog donker.
‘Ze verbergt iets.’
Alleen illustratie | Bron: Pexels
Bonnie heeft haar voorhoofd opgestoken.
“Ik heb haar de laatste tijd zien rondsluipen. Fluisterend aan de telefoon. Wat als Tom weg is? Het straalt.”
Bonnie grijnsde. “Nou, nou ja. Little Miss Perfect heeft geheimen.’
“Ik blijf hier. Laat haar denken dat ik stil ben gebleven. En ondertussen zoek ik uit wat ze van plan is. Laten we zeggen dat Nana nog niet klaar is.”
Alleen illustratie | Bron: Pexels
***
We wisten niet waar we moesten beginnen.
“Ze verbergt iets, zeker,” zei ik, terwijl ze koffie dronk in de keuken van Bonnie, “maar het is niet alsof ze haar affaire aan de buren schrijft.”
Precies vierentwintig uur na ons “onderzoek” viel ons op. Bonnie's raam naar mijn huis. Ze hapte en liet zien.
Alleen illustratie | Bron: Pexels
“Spreek over de duivel. Daar is je tuinman.'
‘Gary?’ Ik leunde dichterbij. “Hij is vroeg. Hij komt meestal op zaterdag.”
‘Vandaag donderdag,’ zei Bonnie, terwijl ze haar ogen vernauwde.
‘Misschien heeft hij zijn schema veranderd?’
Alleen illustratie | Bron: Pexels
“Of misschien had hij altijd twee schema’s. Eén voor het gras, één voor andere dingen.’
Ik fronste. “Ik zou het niet weten. Zaterdag, Tom's huis, en op de andere dagen, stuurt Delia me altijd met de kinderen. Ze vond haar aardig.’
Dat raakte me als een zak stenen in mijn borst. We wisselden een blik uit, toen stonden beiden tegelijk.
‘We volgen hem,’ zei Bonnie.
“Maar ik kan niet gezien worden.”
Alleen illustratie | Bron: Pexels
Bonnie grijnsde en plunderde haar gang. Twintig minuten later stond ik in haar tuin met een oversized trui met capuchon, een grote zonnebril, een baseballpet en het visvest van haar overleden man.
Bonnie heeft de kap aangepast.
“Daar. Je ziet eruit als een verwarde toerist uit Nebraska.
Alleen illustratie | Bron: Pexels
