In dezelfde doos zaten bonnetjes, briefjes en oude foto’s – bewijs dat ze ooit van plan was om een klein trustfonds voor hem op te richten.
Ze heeft de documenten nooit afgemaakt. In plaats daarvan bracht ze haar laatste maanden door met het sluiten van de relaties tussen hen, wat hij niet opmerkte totdat hij hun geschreven uitingen van wroeging las.
Ik liet hem praten, laat hem alle gevoelens wegdoen die hem overweldigden. Toen zei ik hem eerlijk: de brief was niet bedoeld om hem pijn te doen.
Het was gewoon haar manier om dankbaarheid te uiten, en op de enige veilige en rustige manier die ze voor mogelijk hield.
Er waren geen verborgen bedoelingen, niets om over te discussiëren, niemand de schuld. De waarheid die ze ons allebei wilde vertellen.
Wat ze meer dan wat dan ook wilde, was dat hij zou begrijpen hoe snel de tijd verstrijkt – en hoe belangrijk het is om daar te zijn voor de mensen waar we om geven, terwijl we nog steeds de mogelijkheid hebben om dit te doen.
Haar woorden waren haar laatste poging om hem te bereiken.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om dit te DELEN met je Facebookvrienden.
